در پست های قبلی از شما دوستان درخواست کرده بودم که اگر به هر دلیل لینک وبلاگ «مسعود ده نمکی» را روی سایت یا وبلاگ خود گذاشته اید، آن را حذف کنید. خوشبختانه مخاطبان و جمع دوستان نزدیک من، از فرهیختگان و اهل شعورند؛ که اگر خودم از این صفات بهره مند نیستم، هدفم از معاشرت با آنان طلبگی و آموختن درس های زندگی است. بنابراین اغلب شما عزیزان حریم خود را به چنین لکهء ننگی آلوده نکرده اید. حالا درخواست من این است که بیکار ننشینید تا با همصدایی بتوانیم این حرف را به گوش بقیه برسانیم.

بیشتر شما به دلیل تسلط بر قلم و محتوای معتادکنندهء وب پیج هایتان، آمار بازدیدکننده بالایی دارید. امیدوارم در این راه کمکم کنید و با هم بتوانیم اگرچه نمی توانیم جلوی ساخت یا حتی پرمخاطب شدن پروژه های بعدی اینچنین را بگیریم، دست کم کاری کنیم که وجدان عده بیشتری از مردم درگیر این قضیه شود.

 ده نمکی روی وبلاگش حساب کرده

همین چند روز پیش، یکی از خودفروخته هایی که برای دست به سینگی مقابل ده نمکی و نفع بردن از پروژه او له له می زند، می گفت: «ده نمکی برای تبلیغات اخراجی های 2، روی وبلاگ پربیننده اش خیلی حساب کرده...»

این هم شاهدی دیگر. پیش تر، از به رسمیت شناختن این فرد و افزودن او به جمع «دوستان» گله مند بودیم. حالا دلیل دیگری پیدا شد که با جدیتی چند برابر از لزوم حذف وبلاگ ده نمکی بگوییم و بنویسیم. تکرار می کنم که این اقدام ما، حتی اگر به جنبشی بزرگ در فضای اینترنت مبدل شود، باز نمی تواند جلوی کلید خوردن و نمایش این فیلم را بگیرد؛ اما دست کم برائت جستن ما و دوستان مان از خیل غافلان و بی غیرت هایی را نشان می دهد که از همین حالا برای تماشای دنبالهء این پروژه تمام تبلیغاتی، بی تابی می کنند.

برای ختم این چند کلمه، پیام یکی از همکاران روزنامه های زنجیره ای(!) که در پی انتشار این مطلب برایم ارسال کرده را بخوانید: «مطلبتو درباره ده نمکی خوندم. قشنگ بود و به نظر من یه کم دیر. من که ادعای روزنامه نگاری و اصلاح‌طلبی ندارم وقتی دیدم که بیشتر دوستای روزنامه‌نگارم از دختر و پسر گرفته از ده نمکی حرف می زنن که عوض شده،‌ کارگردان شده،‌ اصلاح طلب شده، نادم شده، مو به تنم سیخ شد. دیگه از مردم عادی که صبح تا شب دنبال یه لقمه نون هستن چه انتظاری می‌شه داشت؟ وقتی آدرس بلاگ آقای ده نمکی تو لینکای وبلاگ دوستان عزیز در کنار دیگر دوستان سیاسی کشوره، ‌بیشتر از این توقع نیست.

وقتی یادم میاد آقای ده‌نمکی تو دوران روزنامه «صبح امروز» با دوستانش سر دستهء چوب‌هاشون میخ می زدند که بیان روزنامه رو داغون کنن، از این همه «تحول» خنده ام می گیره. این مردم نون به نرخ روز خوردنو یاد گرفتن...»